De drie Musketiers

Posted by:

Als landschapsfotograaf komt het je waarschijnlijk wel bekend voor, je gaat vaak alleen op pad, houdt van rust en ruimte en wil liever niet dat er teveel pottenkijkers zijn wanneer je gaat fotograferen. Juist, een landschapsfotograaf is vaak een “einzelgänger”, iemand die lekker alleen zijn eigen ding wil doen zonder zich daarbij te hoeven bekommeren om andere mensen.

Hoe leuk is het dan als je ineens spontaan besluit met 2 andere topfotografen gewoon lekker te gaan fotograferen! Nou, ik kan je vertellen dat dat heel leuk is.

Zo hadden Bas Meelker, Ron ter Burg en ik eigenlijk spontaan besloten om tijdens de meteorieten regen van 14 Augustus 2017 foto’s te gaan maken van deze “vallende sterren”. Hierbij vulden onze expertises op het gebied van Landschapsfotografie (Bas en Ron) en Astrofotografie (ikzelf)  elkaar prima aan. Op deze manier kon de één weer van de ander leren. Een win-win situatie dus.

Bas wist een geschikte fotolocatie nabij Peasens Moddergat (wie kent hem niet tegenwoordig ;-)) en zo gezegd zo gedaan. Op de bewuste avond werd ik door “buurman” Ron opgepikt en zijn we richting Moddergat gereden. Onderweg hadden we genoeg gespreksstof om een boek mee te vullen en de 50 minuten durende autorit verliep dan ook vlot. Eenmaal aangekomen in Moddergat had Bas zich al een heerlijk plekje in de zon verschaft en lag languit onder op de dijk op ons te wachten.

Na een korte begroeting zijn we onder het zakken van de zon en het over en weer vertellen van fotoverhalen richting de strekdam gelopen. Onderweg kwamen we uiteraard nog een aantal andere enthousiaste fotografen tegen die er stonden te wachten om de zonsondergang op de gevoelige plaat te zetten. Vaak bleken dit workshop deelnemers van Ron of Bas te zijn…zo kom je elkaar nog eens tegen.

“De Drie Musketiers” vlnr: Ron te Burg, Bas Meelker en Rutger Bus. Foto gemaakt door Wilma Kleiker.

Eenmaal aangekomen op de strekdam zochten we, al struinend tussen de verschillende slenken en poelen, een geschikt locatie om onze fotoapparatuur op te stellen. Ik kan je vertellen dat het een indrukwekkend gezicht was. Zet drie topfotografen bij elkaar en je krijgt een opstelling van camera’s, statieven, objectieven en andere randapparatuur waar je al snel een nieuwe middenklasser van kunt kopen.

Uiteindelijk een goede plek gevonden…tijd om de spullen klaar te zetten.

Camerageweld….als dat niet goed gaat komen 😉

Nadat we de juiste plek hadden gevonden was het wachten tot de duisternis zijn intrede deed. In deze tijd van het jaar duurt het vrij lang voordat het echt donker word, dus genietend van het wad, de geluiden en de ondergaande zon, ondertussen testopnames makend en apparatuur afstellend, werd het langzaam donker en begonnen we de eerste “vallende sterren” te spotten.

Sfeerplaatje van twee voorbijgangers. Gemaakt tijdens het wachten op de duisternis.

Wachten op de duisternis onder het wakend oog van De Grote Beer, ook wel steelpannetje genoemd.

Uiteraard was het vaak één iemand van ons die ergens een vallende ster zag en de andere twee dus niet, en vis versa. Ook vielen veel van de sterren buiten het beeld van onze camera’s. Wat de pret uiteindelijk niet mocht drukken. We hebben ons kostelijk vermaakt met het zogenaamde “Lightpainten” en hebben onze fotografische technieken aangescherpt totdat de opkomende maan roet in het eten gooide. De contrasten in de lucht werden minder en ons zicht op de prachtige Melkwegboog die zich boven onze hoofden bevond begon langzaam te vervagen onder het steeds sterker wordende schijnsel van de Maan.

Ron en Bas bezig met het toepassen van de “Lightpaint” techniek

Terwijl we zelf allemaal druk bezig waren om een mooie compositie en een mooie belichting te creëren had ik ook een camera op het deel van de Melkweg gericht waar de radiant van de Perseiden zich bevondt. Dit is het punt aan de hemel waaruit ogenschijnlijk alle meteoren lijken te komen. Je kunt het een beetje vergelijken als een auto die door een sneeuwbui rijd, als je dan door de voorruit kijkt lijkt het ook net alsof alle sneeuwvlokken uit een bepaald punt komen. Hieronder vindt je het resultaat van ongeveer 200 opnames van ieder 15 seconden belichting waarbij ik alle foto’s waarop een “vallende ster” te zien was heb samengevoegd tot een enkele afbeelding.

Perseiden met een deel van de Melkweg en het Andromedastelsel (en meer ;-))

Tevreden en voldaan pakten we onze fotospullen weer in om het Wad in al haar rust achter ons te laten, op weg naar huis, nieuwsgierig naar wat er allemaal op onze geheugenkaarten was weggeschreven. Op naar een volgend avontuur….want dat was het zeker! Ron en Bas, nogmaals bedankt voor deze mooie ervaring!

Hieronder volgen nog een aantal platen zoals we die gemaakt hebben na door de bewerkingssoftware te zijn gehaald:

0
  Related Posts

Add a Comment